స్వాతి వీధిలోని ఆ పెంకుటిల్లు ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉండేది. ఆ ఇంట గడప తొక్కితే చాలు, ఏదో తెలియని పరిమళం. రాణి గది కిటికీ నుంచి పక్కనే ఉన్న రాజా ఇల్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
రాణి, రాజా వాళ్ళ అమ్మ సుజాత ప్రాణ స్నేహితులు. చిన్నతనం నుంచే రాజా రాణిని పిన్ని అని పిలుస్తూ ఆ ఇంటికి నీడలా తిరిగేవాడు. సుజాత చనిపోయిన తర్వాత రాజా ఒంటరితనాన్ని భరించలేకపోయాడు. అప్పుడే రాణి కూడా ఒంటరిది అయింది. భర్త పోయి, పిల్లలు లేక దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉన్న రాణికి రాజా అండగా నిలిచాడు. మార్కెట్ కి వెళ్లాలన్నా, బజారు పనులు చేయాలన్నా రాజా ముందుండేవాడు. ఆ సాన్నిహిత్యం ఎప్పుడు ప్రేమగా మారిందో ఇద్దరికీ తెలియదు. రాజా గుండెల్లో రాణి పట్ల ఉన్న అభిమానం కాస్తా గాఢమైన ఆరాధనగా, ఆపై ప్రేగా రూపాంతరం చెందింది.
కానీ విధి మరోలా తలచింది. రాజా తండ్రి సత్యనారాయణ భార్యను కోల్పోయి కుంగిపోతున్న తరుణంలో, పెద్దల ప్రమేయంతో రాణిని రెండో వివాహం చేసుకోవాల్సి వచ్చింది.
“రాజా… ఇకపై రాణి నీకు పిన్ని కాదు, నీ కన్నతండ్రి భార్య… నీకు తల్లిసమానం,” చుట్టాలు అన్న ఆ మాటలు రాజా గుండెల్లో శూలాలులా దిగాయి.
ఆ రోజు రాత్రి రాజా కళ్లలో నిద్ర లేదు. పక్క ఇంట్లో ఉన్న రాణి ఇప్పుడు తన గదికి కేవలం గోడ అవతల ఉన్న పిన్ని కాదు, చట్టరీత్యా తన తండ్రి ఇల్లాలు, తన మాతృమూర్తి! ఈ ఆలోచనే రాజాను పిచ్చివాడిని చేస్తోంది.
మరుసటి రోజు ఉదయం. రాజా వాకిట్లో నిలబడి సిగరెట్ కాలుస్తున్నాడు. ఇంతలో రాణి చేతిలో కాఫీ గ్లాసుతో బయటకు వచ్చింది. ఆమె ముఖంలో మునుపటి చిరునవ్వు లేదు. కళ్లలో ఎక్కడో తెలియని భయం, ఆందోళన.
“రాజా… కాఫీ…” అంటూ ఆమె గొంతు వణికింది.
రాజా నెమ్మదిగా తల ఎత్తి చూశాడు. ఆ తెల్లటి చీరలో, నుదిటిన ఉన్న కుంకుమ బొట్టులో రాణి ఒక దేవతలా కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ రూపం వెనుక తన గుండెను కొల్లగొట్టిన రాణి ఉంది.
రాజా ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి, కాఫీ గ్లాసు అందుకునే తరుణంలో తన వేళ్లు రాణి వేళ్లను తాకాయి. ఆ స్పర్శకు ఇద్దరి శరీరాల్లోనూ విద్యుత్ ప్రవాహంలాంటి ప్రకంపన వచ్చింది. రాణి ఉలిక్కిపడి గ్లాసు వదిలేయబోయింది. రాజా వెంటనే ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“రాజా… వద్దు… ఛీ, ఏంట్రా ఇది? పక్కనే మీ నాన్నగారున్నారు…” రాణి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగినాయి. ఆమె గొంతులో భయంతో పాటు చెప్పలేనంత వేదన ఉంది.
“ఎందుకు రాణి ఇలా జరిగింది?” రాజా గొంతులో అంతులేని ఆవేదన ఉబికివచ్చింది. “నిన్ను కన్నతల్లిగా చూడటం నా వల్ల కాదు. నా మనసులో నువ్వు ఎప్పుడూ నా ప్రేయసివే… నా ప్రాణమే!”
రాణి గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లయింది. ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ రాజా అన్న ఆ మాటలు ఆమె అంతరాత్మను తాకాయి. ఆమె కూడా లోలోపల రాజాను ఎంతగానో ఆరాధించింది. కానీ సమాజం కట్టిన కంచెలు, కన్నతండ్రి అనే బంధం వారిని విడదీస్తున్నాయి.
“ఇది పాపం రాజా… సమాజం హర్షించదు. మన బంధానికి పేరేముంది?” రాణి వణుకుతున్న పెదవులతో అంది.
“సమాజం మన ప్రేమను అర్థం చేసుకోలేదు రాణి. నువ్వు నాకు అమ్మ కాలేవు, నేను నీ కొడుకును కాలేను. నా మనసు నిన్ను పెళ్లాడింది… అది ఈ లోకానికి తెలియకపోయినా సత్యం!” అంటూ రాజా ఆమె కళ్లలోని భయాన్ని తన చూపులతో కరిగించే ప్రయత్నం చేశాడు.
గాలి నెమ్మదిగా వీచింది. ఆ పెంకుటింటి గడపలో, కాలాన్ని ధిక్కరిస్తూ ఇద్దరి హృదయాలు ఒకే లయతో కొట్టుకున్నాయి. బంధాల పేర్లు ఏదైనా, అనుభవాల మైకం ఏదైనా… ఆ క్షణంలో వారిద్దరూ ఒకరికొకరు సొంతం అనే నిజాన్ని మరే శక్తి మార్చలేదని వారి కళ్లు మూగగా ఒప్పుకున్నాయి.
సూర్యుడు పడమటి దిశకు వాలిపోతున్నాడు. ఆ సంధ్యావేళ వెలుతురు రాణి ఇంటి కిటికీ గుండా లోపలికి ప్రసరిస్తూ, ఆ గదికి ఒక మత్తులాంటి అందాన్ని తెచ్చిపెట్టింది.
బయట సత్యనారాయణ మందుల దుకాణానికి వెళ్లాడు. ఆ ఇంట్లో ఇప్పుడు రాణి, రాజా మాత్రమే ఉన్నారు. ఆ నిశ్శబ్దం ఇద్దరి మధ్య ఉత్కంఠను మరింత పెంచింది. రాజా ఆలోచనల సుడిగుండంలో కొట్టుకుపోతూ, మెల్లగా అడుగులు వేస్తూ రాణి ఉన్న వంటగది వైపు వెళ్ళాడు.
రాణి పొయ్యి దగ్గర నిలబడి ఏదో వండుతోంది. కానీ ఆమె మనసంతా రాజా మాటల చుట్టూనే గిరగిరా తిరుగుతోంది. “నువ్వు నాకు అమ్మ కాలేవు…” ఆ మాటలు ఆమె చెవుల్లో మార్మోగుతూనే ఉన్నాయి.
వెనుక నుంచి రాజా అడుగుల చప్పుడు వినిపించి రాణి ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. రాజా ఆమెకు అతి సమీపంలో నిలబడి ఉన్నాడు. అతని కళ్లలో ఉన్న ఆ తపన చూసి రాణి గుండె దడదడలాడింది.
“రాజా… ప్లీజ్, వెళ్ళు. ఏ క్షణాన మీ నాన్న వస్తారో…” రాణి గొంతులో హెచ్చరిక ఉన్నా, ఆ చూపుల్లో మాత్రం రాజాను వారించలేని బలహీనత స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
రాజా మెల్లగా ముందుకు వచ్చి, రాణి చేతిలోని గరిటను కింద పెట్టాడు. ఆమె భుజాలపై తన చేతులు వేసి, నేరుగా ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.
“రాణి… నాన్నకు నేను దూరమైనా భరించగలను, కానీ నీకు దూరంగా ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేను. పెళ్లి తంతు జరిగి, నువ్వు ఈ ఇంటికి కోడలిగా వచ్చావు కావచ్చు… కానీ నా ఆత్మ నిన్ను ఎప్పుడో నా అర్ధాంగిగా స్వీకరించింది. ఈ గోడల మధ్య, ఈ బంధాల ముసుగులో మనం ఎంతకాలం ఇలా నటించగలం?” రాజా గొంతులో అంతులేని ఆవేదన, ఆక్రోశం తొంగిచూశాయి.
రాణి కళ్ల నుండి రెండు ముత్యాల లాంటి కన్నీటి చుక్కలు రాలిపడ్డాయి. ఆమె తన చేతులతో రాజా ఛాతీని నెమ్మదిగా నెట్టాలని చూసింది, కానీ ఆమె చేతులు బలహీనపడి అక్కడే ఆగిపోయాయి. సుజాత పోయినప్పటి నుండి తన ఒంటరితనాన్ని భర్రించిన ఆ యువకుడి ప్రేమ ముందు, ఆమె నైతికత నీరుగారిపోయింది. నిజమే, ఇన్నాళ్ళు తోడులేక కుమిలిపోయిన ఆమె ప్రాణానికి రాజా ఒక కొండంత భరోసా ఇచ్చాడు.
“ఇది తప్పు రాజా… లోకం మనల్ని క్షమించదు…” రాణి గుసగుసలాడుతూ, తన ముఖాన్ని రాజా గుండెల్లో దాచుకుని ఏడ్చేసింది.
Comments